Er zijn van die weekends waarvan ge op voorhand weet dat ze lang gaan duren. Het weekend van 31 oktober en 1 november was er zo eentje. Na maanden plannen, vergaderen, vergunningen aanvragen en kaarten bekijken tot we de Kempen vanbuiten kenden, was het eindelijk zover: de allereerste Ultra Trail Kempen. Onze eigen race, in onze eigen achtertuin.
Ruim 380 lopers en wandelaars vertrokken aan sporthal Mintjens in Westmalle, 324 van hen haalden de finish. Toen de laatste finisher binnenkwam, stonden wij daar nog altijd. Iets minder fris dan zaterdagochtend, maar met een glimlach die er voorlopig niet meer af gaat.
Van een busje naar de Ardennen tot een eigen ultra
Een paar jaar geleden reden we met vier man naar de Ardennen om daar bergjes op te lopen. Ondertussen zijn we een vzw met zo'n 120 leden. En op een bepaald moment begint ge te denken: als wij zo graag door de bossen en heide van de Kempen lopen, waarom zouden we dat niet met de rest van de wereld delen? De rest van de wereld bleek nogal goesting te hebben, want zonder veel reclame zaten we vlot aan het maximum van 450 inschrijvingen.
Het idee was simpel. De uitwerking iets minder. Wie in Vlaanderen dag én nacht door natuurgebied wil lopen, leert al snel dat elk bos zijn eigen huisregels heeft. In Landschap De Liereman moogt ge 's nachts niet binnen, in Lovenhoek dan weer wel. Het parcours werd dus een puzzel met tijdsloten, en bij momenten voelden we ons meer planners dan lopers.
Het parcours - 434 hoogtemeters, en we hebben ze allemaal gevonden
Start en finish in Malle, met één grote lus voor de 100 mijl en slimme afsnijders voor de 100 en de 50 kilometer. Van het Turnhouts Vennengebied naar Landschap De Liereman, door het Prinsenpark, over de Hoge Mouw, langs Lovenhoek en de Lilse Bergen, en nog veel, véél meer. Ondertussen passeerden de lopers onder andere langs Rijkevorsel, Beerse, Merksplas, Ravels, Turnhout, Arendonk, Retie, Kasterlee, Herentals, Vorselaar en Lille, om dan weer netjes naar Malle te keren.
De 100 mijl telde bij ons voor de zekerheid 168 kilometer, met 434 hoogtemeters. De Ardennen lachen daarmee, dat weten we. Maar wie voor de zoveelste keer door mul zand ploetert, terwijl de benen al lang hebben laten weten dat het genoeg geweest is, lacht al een stuk minder. Plat is niet hetzelfde als makkelijk. Dat weten ze nu ook in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Bulgarije, Zuid-Afrika, Kameroen en Iran.
Vooraan in het pak
Op de 100 mijl was Timon Boeve na 16:18:07 al terug in Westmalle. Op voorhand hadden we gezegd dat de snelsten na zo'n 16 uur binnen zouden zijn, en stiekem dachten we dat dat meer gok dan prognose was. Timon dacht daar anders over. Alexander Serneels (17:29:14) en Joris Vranken (18:07:02) vervolledigden het podium. Bij de vrouwen was Madeline van der Rhee de sterkste in 23:09:29.
De 100 kilometer werd gewonnen door Joren Van Pelt in 9:55:15, en dat letterlijk in zijn eigen achtertuin. Thuisvoordeel bestaat dus ook in de trail. Jolien Marijnissen won bij de vrouwen in 12:28:08.
Op de 50 kilometer ging Frederik Van Rooy lopen met de zege in 3:50:25, maar comfortabel was anders: Thomas Vandeperre en Robin Lievens finishten allebei binnen de 3,5 minuut na hem. De snelste vrouw op de 50 kilometer was er eentje van ons, maar daarover straks meer.
De Buddies - organiseren én lopen
Een eigen wedstrijd organiseren en er dan zelf niet aan meedoen? Dat vonden een pak Trail Buddies te simpel. Terwijl de ene helft van de club soep stond te roeren, liep de andere helft er hongerig naartoe.
Elly zette de kroon op het weekend met de overwinning bij de vrouwen op de 50 kilometer, in 4:24:46. Op eigen terrein, voor eigen volk. Beter wordt het niet.
Op de 100 mijl liep Serge naar een straffe vijfde plaats in 20:43:47, en meteen de winst in zijn leeftijdscategorie. Daarna kwamen Arne, Kris en Sander binnen een kwartier na elkaar binnen, net rond de 26 uur.
Youri en Koen deden het samen en finishten in 27:57:18 en 27:57:19. Eén seconde verschil na bijna 28 uur. Dat noemen we vriendschap, of een heel beleefde sprint. Katrien en Erik kwamen samen over de streep in 28:50:03, met voor Katrien een knappe vijfde plaats bij de vrouwen. Jeremy sloot het Buddy-blok op de 100 mijl af in 29:10:48.
Op de 100 kilometer liep Andy naar 12:52:10 en werd Mieke vierde vrouw in 13:47:47. Nick moest helaas de 100km staken nadat de benen waren volgelopen na 65km. Evi wandelde de 100 kilometer uit in 26:24:34, en Liza deed de 50 kilometer in 5:36:38.
De echte helden droegen een fluovestje
Wat we nadien het vaakst te horen kregen, ging niet over het parcours of de medaille. Het ging over de mensen langs de kant. Zo'n 120 vrijwilligers, logistieke ploegen en veiligheidsteams stonden het hele weekend paraat. Een flink deel van hen deed twee nachten door. Twee. Nachten. Er zijn lopers die minder lang wakker bleven.
Chiro Rijkevorsel, Malpertuus, 't Klavernest, Lilsedijk, Oprit Jef, Ruiters Lichtaart, Brug Nete, Den Dreef, 't Hofeind, Baalse Hei, Bos en Brem, Broekzijstraat en natuurlijk Mintjens: voor veel deelnemers zijn dat sinds dit weekend geen plaatsnamen meer, maar oases. Soep, hotdogs, pasta, koffie en vooral een vriendelijk woord op het moment dat ge het het meest nodig hebt. Om vier uur 's nachts is een kom soep geen eten meer, dat is een knuffel in een beker.
De reacties van lopers en wandelaars waren unaniem: de checkpoints en de mensen erachter maakten het verschil. Wij kunnen dat alleen maar beamen. Zonder hen was dit gewoon een heel lange loop/wandeling met wat pijltjes geweest.
Respect voor de achterhoede
Een ultra wordt niet alleen vooraan beslist. De laatste finisher op de 100 mijl kwam binnen na 31:34:43, met nog geen half uur speling op de tijdslimiet van 32 uur. Op de 100 kilometer wandelen werd het 26:24:35, op een limiet van 27 uur. Dat is geen achterhoede, dat is timing. Het applaus aan de finish was minstens even luid als voor de winnaars, en terecht.
En wie onderweg stopte: dat hoort erbij. Een ultra van deze lengte vraagt om beslissingen, en ook "het is mooi geweest" is er een. Ge zijt welkom om volgend jaar revanche te komen nemen.
En nu? Editie twee!
Komt er een volgende editie? Absoluut. We gaan op zoek naar een nieuwe startlocatie, houden zoveel mogelijk van het originele parcours en schaven bij waar het beter kan. Wat zeker niet verandert: zand, heide, vennen, soep en Kempense gastvrijheid. De hoogtemeters gaan we niet beloven.
Merci
Aan alle lopers en wandelaars: bedankt om ons vertrouwen te geven bij een allereerste editie, en om onze Kempen te ontdekken op de enige juiste manier, te voet en veel te lang.
Aan alle vrijwilligers, en aan de leden van andere loopclubs die kwamen helpen: zonder jullie stond er geen startboog, geen checkpoint en geen kom soep. Jullie waren de ruggengraat van dit weekend.
En aan de gemeenten, sponsors, natuurbeheerders en iedereen die ons toelating gaf om door hun stukje Kempen te lopen: bedankt voor het vertrouwen. We hopen dat jullie nog maar eens met ons willen meedoen.
De Kempen zijn plat, dat blijft zo. Maar saai? Nooit.
Reacties