Er zijn wedstrijden waar je met een paar Trail Buddies aan de start staat. Er zijn wedstrijden waar je met een stevige delegatie aanwezig bent. En dan zijn er wedstrijden zoals de Great Escape, waar je bij het verzamelen even moet tellen of je nog wel weet wie er allemaal mee is.
Dit weekend stonden maar liefst 20 Trail Buddies aan de start van de Great Escape: 18 op de 200 kilometer en 2 op de 100 kilometer. En alsof dat nog niet genoeg was, stond er ook vanuit het vrijwilligerskamp een stevige TBK-delegatie klaar om de lopers door hun avontuur te loodsen.
De Great Escape is dan ook niet bepaald een zondagse wandeling, maar stilaan dé referentie voor ultralopen in België. De 200 kilometer startte vrijdagavond om 20 uur in La Roche-en-Ardenne en voert de lopers door de Belgische en Luxemburgse Ardennen, met de finish in Clervaux. Het vernieuwde parcours combineert delen van de Escapardenne Trail met nieuwe gemarkeerde stukken en een lus richting Michelau. Voor de 200K staat er maximaal 44 uur op de klok.
Met andere woorden: twee nachten, een pak kilometers, duizenden hoogtemeters en voldoende tijd om jezelf onderweg een paar keer af te vragen waarom je hier in hemelsnaam aan begonnen bent.
En dat allemaal unsupported. Alleen de organisatie en medelopers mogen hulp bieden, waardoor zelfredzaamheid, planning en vooral ook het sociale aspect een belangrijke rol spelen.
Vrijdagavond: 18 Trail Buddies ontsnappen
Om 20 uur werd het startschot gegeven in La Roche-en-Ardenne. De eerste kilometers verdwenen in het donker en daarmee begon voor de TBK-delegatie een lange tocht richting Clervaux.
Twintig lopers, elk met hun eigen plan, verwachtingen en grenzen.
En zoals dat bij een ultra van 200 kilometer hoort, bleek al snel dat geen enkel plan volledig bestand is tegen de werkelijkheid.
Sven moest na ongeveer 33 kilometer noodgedwongen de handdoek gooien na een botsing met een boom en een lichte hersenschudding. Een boom die duidelijk niet helemaal mee was met het concept Great Escape. Veiligheid primeert natuurlijk altijd, en dus zat zijn wedstrijd er veel vroeger op dan gehoopt.
Ook Kris stapte rond hetzelfde punt uit. Zijn reden was iets moeilijker in medische termen te vatten: gewoon... geen goesting meer. Ook dat bestaat in ultralopen. Soms zijn er blessures, soms is er een maag die beslist om de samenwerking stop te zetten, en soms is er gewoon een moment waarop het hoofd zegt: we zijn er klaar mee.
De lange nacht en de lange weg
Voor de rest van de groep begon ondertussen het echte werk.
De Great Escape is niet zomaar 200 kilometer rechtdoor. Het parcours zoekt bewust de mooiste en meest uitdagende stukken van de Belgische en Luxemburgse Ardennen op. Dat betekent bossen, valleien, hoogtemeters, technische passages en vooral heel veel momenten waarop de finish nog absurd ver weg ligt.
Willem liep lange tijd helemaal vooraan mee. Hij bewees dat hij niet alleen over een stevig paar benen beschikt, maar ook dat hij zich kan meten met de snelste mannen van het veld. Tot in de laatste rechte lijn een mogelijke blessure roet in het eten gooide. Met de finish binnen handbereik besloot hij geen onnodig risico te nemen en de strijd te staken.
Een bijzonder zure beslissing, zeker wanneer je zo ver bent geraakt. Maar soms is stoppen net de verstandigste manier om ervoor te zorgen dat een klein probleem geen groot probleem wordt.
En dan waren er ook nog de verhalen van Geert, Jelle, Dylan, Carine, Tom, Rob en Jurgen. Rond kilometer 150 moesten zij om verschillende redenen hun Great Escape beëindigen. Maar laat ons vooral niet vergeten wat daar al aan voorafging. 150 kilometer door de Ardennen is geen halve prestatie, maar een volledige krachttoer op zich. Urenlang lopen, klimmen, dalen, eten zoeken dat nog naar eten smaakt, je benen overtuigen dat ze écht nog verder moeten en ondertussen blijven doorgaan wanneer het lichaam stilaan andere plannen maakt.
Op dat moment uitstappen is dan ook geen kwestie van “opgeven”. Soms is het net de verstandigste beslissing die je onderweg kunt nemen. 150 kilometer is 150 kilometer. Daar mogen ze stuk voor stuk bijzonder trots op zijn. Ze hebben samen met de rest van de groep een gigantisch deel van de Great Escape afgelegd en hun eigen grens opgezocht, en voor sommigen wellicht verlegd.
Een ultra wordt nu eenmaal niet alleen gemeten in kilometers tussen start en finish. Sommige prestaties eindigen aan de finishboog, andere eindigen omdat je verstandig genoeg bent om te luisteren naar je lichaam. En wat ons betreft verdienen die tweede verhalen minstens evenveel respect.
En ook dat is ultra.
Een DNF vertelt alleen waar iemand gestopt is. Niet hoeveel kilometers, uren, vermoeidheid, twijfel en doorzettingsvermogen eraan voorafgingen.
En toen waren er de finishers
Maar wie denkt dat de TBK-vlag ondertussen stilletjes naar beneden ging, heeft duidelijk nog nooit een Trail Buddies-weekend meegemaakt.
Want vooraan bleef de groep zich vastbijten.
Andy, Gerben, Ken, Jeremy, Kathleen, Brecht, Bart en Bert wisten de volledige 200 kilometer te overwinnen. Een uitzonderlijke prestatie want 200 kilometer afleggen door de Ardennen, met alles wat daarbij komt kijken, daar mag je met recht en reden bijzonder trots op zijn.
Acht finishers dus op de langste afstand, elk met hun eigen verhaal.
Voor Kathleen was het zonder twijfel een bijzonder weekend. Zij liep haar allereerste 200 kilometer en deed dat meteen op een wedstrijd die niets cadeau geeft. Waar veel lopers onderweg geconfronteerd werden met twijfel, vermoeidheid en fysieke ongemakken, bleef Kathleen doorgaan tot Clervaux eindelijk in zicht kwam.
Een eerste 200K uitlopen is sowieso een stevige mijlpaal. Dat doen tijdens de Great Escape maakt het verhaal alleen maar mooier.
Brecht, Andy en Gerben leverden opnieuw een sterke ultra af, zij bleven lange tijd samen en stoomden vooraan in het pak op cruise-control door naar de finish, terwijl ook Ken, Jeremy, Bart en Bert hun eigen lange gevecht tot een goed einde brachten. Zes, acht, tien uur… na verloop van tijd betekenen die getallen eigenlijk nog maar weinig. Op een bepaald moment gaat het gewoon van checkpoint naar checkpoint, van kilometer naar kilometer en uiteindelijk van boom naar boom. Voor Bert was het geen stress. Geen paniek. Gewoon even 200 kilometer door de Ardennen lopen als voorbereiding op het WK Backyard volgende maand... Bij Trail Buddies noemen we dat ondertussen blijkbaar taperen.
De 100K: ook daar kleur op de wangen
Alsof achttien Trail Buddies op de 200 kilometer nog niet voldoende waren, stonden er ook twee TBK'ers aan de start van de 100 kilometer. De 100K startte zaterdagavond om 18 uur in Enscherange en voerde de deelnemers via nieuwe gemarkeerde trails en de Escapardenne Trail naar de finish in Clervaux. Met een tijdslimiet van 22 uur was er ruimte voor een lange nacht in de Ardennen.
En ook daar mocht er gevierd worden.
Silke liep een bijzonder sterke wedstrijd en wist de 100K bij de vrouwen te winnen in 16u43. Een prachtige prestatie op een parcours dat ook op de halve afstand absoluut niet onderschat mag worden.
Samen met Frederik, die eveneens een zeer sterke 100 kilometer neerzette in zijn zoveelste ultra dit jaar, zorgden zij ervoor dat ook de kortere afstand stevig vertegenwoordigd werd in Clervaux.
Want Great Escape is meer dan alleen lopen
Misschien is dat wel het mooiste aan dit soort weekends.
De Great Escape was niet alleen een verzameling individuele prestaties. Rond de wedstrijd hing een hele TBK-bubbel.
Terwijl de ene loper nog ergens door de Luxemburgse bossen ploeterde, zat de andere misschien al aan een checkpoint, werd er gegeten, geslapen, berichten uitgewisseld en vooral meegeleefd.
En dat gebeurde niet alleen door de lopers.
Ook in het vrijwilligerskamp was Trail Buddies Kempen stevig vertegenwoordigd. Sabinne, Robin en Sidney stonden klaar om de wedstrijd mee te ondersteunen, terwijl Els als vliegende reporter de gebeurtenissen vanop het terrein opvolgde en Alma opnieuw zorgde voor de sociale media en de beelden.
Want bij een 200 kilometerwedstrijd is de finish misschien het doel, maar onderweg zijn er tientallen kleine momenten die het verhaal maken.
- Een warme tas eten.
- Een bekende stem aan een checkpoint.
- Een berichtje vanuit de TBK-groep.
- Iemand die je net dat extra duwtje geeft om toch nog verder te gaan.
- Of gewoon het besef dat er ergens in Clervaux of thuis een hele groep mensen zit mee te leven met jouw volgende kilometer.
Twintig starters, twintig verhalen
De Great Escape heeft dit weekend opnieuw bewezen waarom ultralopen zo moeilijk in één uitslag te vatten is.
Sommigen liepen 200 kilometer.
Anderen haalden 150, 143 of 33 kilometer.
Sommigen stonden op het podium.
Anderen haalden de finish met nog amper iets over in de tank.
Maar achter elk van die prestaties zit een verhaal.
Dat is uiteindelijk waar Trail Buddies voor staat.
Niet alleen samen starten. Maar samen onderweg zijn. Samen afzien. Samen lachen. Samen twijfelen. Samen supporteren. En wanneer het even tegenzit, zorgen dat iemand anders misschien net iets langer blijft doorgaan. De Great Escape werd voor sommigen een overwinning, voor anderen een harde les en voor nog anderen een eerste kennismaking met de waanzin van 200 kilometer.
Maar één ding is zeker:
De benen zijn kapot, maar de verhalen zijn gemaakt.
Reacties