Sommige maanden trekt een grote groep Trail Buddies samen naar één wedstrijd. Andere maanden lijkt het alsof iedereen stiekem zijn eigen avontuur aan het beleven is. Dan duiken er plots verhalen op uit Oostenrijk, Bouillon, Bergen, Antwerpen, Houffalize en nog een dozijn andere plekken waar mensen vrijwillig beslissen om veel te ver te lopen. Afgelopen maand was zo'n maand.
Van heroïsche gevechten tegen de hitte tot een Strava-giraf van bijna tachtig kilometer. Van een ultraloper die voor een profrenner werd aanzien tot een sociale trainingsloop die onderweg verdacht veel op een cafébezoek leek. Kortom: weer een typische maand bij TBK.
Mozart, hitte en karakter
Eind mei trok Sandy richting Oostenrijk voor de prestigieuze Mozart 100. Een wedstrijd die zich afspeelt rond Salzburg en bekendstaat om zijn prachtige berglandschappen, stevige hoogtemeters en doorgaans ook een flinke portie afzien.
De eerste veertig kilometer verliepen volgens plan. De benen deden wat ze moesten doen, de kilometers tikten weg en de finish leek nog ver maar haalbaar. Tot de warmte besloot zich met de wedstrijd te bemoeien.
Wat volgde was een gevecht dat veel minder met lopen te maken had dan met overleven. Op checkpoint vijf zat Sandy bijna drie kwartier stil. Liggend, afkoelend, eten naar binnen werkend en eerlijk gezegd ook gewoon even huilend. Omdat het soms zo gaat tijdens een ultra. Omdat er momenten zijn waarop stoppen de enige logische beslissing lijkt.
Alleen was er één probleem: stoppen was logistiek gezien nog moeilijker dan doorgaan.
Dus werd er gegeten, gekoeld, herpakt en opnieuw vertrokken.
Vanaf kilometer zestig kwamen daar ook nog volledig kapotgelopen voeten bij. De benen wilden nog vooruit, maar de voeten hadden daar een heel andere mening over. Wat volgde was een lange tocht richting finish, meer wandelen dan lopen, maar met één duidelijke missie: die medaille ging mee naar huis.
En zo gebeurde het ook.
De Mozart 100 werd misschien niet de droomdag waarop gehoopt werd, maar soms zijn het net die wedstrijden die achteraf het meeste voldoening geven.
Social run met een licht overdreven terrasstop
Andy, Kris, Yannick, Vincent, Hanne, Bert, Carine, Frederik, Sidney, Griet, Yvan en Geert trokken richting Houffalize voor een dag die perfect samenvat waar Trail Buddies Kempen voor staat: prachtige trails, goed gezelschap en onderweg vooral veel plezier.
Op het programma stonden twee lussen van de UTHA, goed voor 50 kilometer en 1700 hoogtemeters door de bossen en heuvels rond Houffalize. Geen wedstrijd, geen tijdsdruk en geen podiumambities. Gewoon een groep vrienden die samen een van de mooiste stukjes Ardennen ging verkennen.
De gesprekken waren belangrijker dan het tempo. Er werd gelachen, bijgepraat, genoten van de uitzichten en af en toe ook eens stilgevallen wanneer het parcours besliste dat een helling toch net iets interessanter was dan een gesprek.
Het absolute hoogtepunt van de dag lag ergens rond kilometer 43. Niet op een bergtop of uitzichtpunt, maar op het terras van Achouffe. Na uren lopen en wandelen in het warme weer werd dat terras ontvangen als een officiële bevoorradingspost van wereldniveau. Het gevolg: vrijwel iedereen bestelde onmiddellijk twee of drie drankjes tegelijk. Voor de zekerheid. Wetenschappelijk onderzoek zal ooit moeten uitwijzen of een Schweppes Agrum beter smaakt na 43 kilometer, maar de aanwezigen leken alvast overtuigd.
Met hernieuwde energie werd ook de rest van het parcours afgewerkt. Geen heroïsche strijd tegen de klok, wel een dag vol kilometers, vriendschap en verhalen. En soms zijn dat net de trainingen die het langst blijven hangen. Exact zoals het hoort.
Bouillon blijft Bouillon
Op 6 juni stond de Trail Godefroy in Bouillon op het programma. Een wedstrijd die ondertussen een vaste waarde is geworden voor liefhebbers van stevige Ardense trails.
Bouillon is zo'n plek waar ge nooit echt vlak loopt. Zodra ge denkt dat het ergste achter de rug is, verschijnt er ergens weer een klim uit het niets.
Jurgen koos voor de volledige honderd kilometer met ongeveer 3300 hoogtemeters. Een wedstrijd die volgens eigen verslag evolueerde van "dit gaat verrassend goed" naar "ik ben compleet choco". Met andere woorden: een perfecte ultra. Na 17u30 bereikte hij de finish van een parcours dat voortdurend op en neer golft langs bossen, valleien en uitzichtpunten rond het historische stadje.
Ook Liza en Jorg kozen voor een stevige uitdaging met de 50 kilometer en 1800 hoogtemeters. Na respectievelijk 8u30 en 7u40 mochten ook zij een mooie finish achter hun naam zetten.
Aster ging dan weer voor de 20 kilometer. Goed voor 750 hoogtemeters en een zeer sterke eindtijd van 2u16.
Twee jaar Yannick
Op 7 juni kwam een opmerkelijke reeks ten einde.
Yannick sloot een loopstreak van exact twee jaar af.
Twee jaar lang. Elke dag.
Regen, sneeuw, storm, vakantie, drukke werkdagen, geen zin, veel zin, goede benen of slechte benen.
Er werd altijd gelopen.
Dat zo'n reeks ooit eindigt, maakt ze niet minder indrukwekkend. Integendeel.
Twee jaar consequent blijven bewegen is minstens even straf als sommige ultrawedstrijden.
Koen vindt de sleutel
Terwijl de meesten tevreden zijn met een marathon of ultra, besloot Koen zich aan The Keymaker te wagen.
Een self-supported avontuur van ongeveer tweehonderd kilometer rond Bergen en de terrils van de Borinage. Geen uitgebreide bevoorrading. Geen organisatie die alles voor u regelt. Gewoon gij, uw materiaal en een parcours.
In typisch Belgisch weer uiteraard.
De tocht voerde langs oude mijnsites, terrils, industriële relicten en verrassend mooie natuurgebieden. Zon, regen, wind en alles daartussen passeerden de revue.
Na 41 uur bereikte Koen de finish en verzekerde hij zich meteen van een kwalificatie voor de Matrix Slam van volgend jaar.
Een prestatie die misschien niet veel mensen begrijpen.
Maar dat hoeft ook niet.
Een giraf in Antwerpen
Sommige mensen gebruiken Strava om trainingen op te slaan.
Kris gebruikt Strava blijkbaar als tekenprogramma.
Eind mei trok hij naar Antwerpen voor een project van ongeveer 78 kilometer en ruim 10 uur onderweg.
Het resultaat?
Een gigantische giraf op de Strava-kaart.
Waarom?
Omdat het kan.
En omdat er waarschijnlijk geen betere uitleg bestaat.
Profi zonder contract
In Oostenrijk stond Jonas Verboven aan de start van de Hochkönig Ultraks.
Een wedstrijd van 70 kilometer en maar liefst 4300 hoogtemeters door een van de mooiste berggebieden van Oostenrijk.
Steile beklimmingen, technische afdalingen en indrukwekkende panorama's wisselen elkaar daar voortdurend af. Een wedstrijd waar ge nooit lang comfortabel loopt.
Jonas werkte de wedstrijd sterk af in ongeveer 10u30.
Maar misschien nog mooier was een moment naast het parcours.
Door zijn TBK-shirt met naam erop werd hij onderweg aangesproken door een toeschouwer:
"Jonas, bist du ein Profi? Du hast deinen Namen auf dem T-Shirt."
Vanaf dat moment was het natuurlijk belangrijk om niet tegen de lamp te lopen.
Fake it till you make it.
Acht ultras en het jaar is nog jong
Op 1 juni stonden Bart Joosen, Andy De Boeck en Frederik aan de start van de OHM Trail.
Andy startte op de 85k met een kleine 4000 hoogtemeters. Bart en Frederik kozen voor de 56 kilometer. 2700 hoogtemeters. Een stevig pakketje Ardennen langs Quarreux en de Ninglinspo.
Andy had slechts een kleine 13 uur nodig om het parcours te overwinnen, Bart en Frederik finishten beide in een kleine acht uur.
Frederik genoot zichtbaar van het parcours en sprak achteraf van een van die wedstrijden waarbij alles gewoon klopt. Mooie natuur, leuke paden, stevig afzien en een finish met een glimlach.
Op zich al mooi. Nog mooier wordt het wanneer ge beseft dat dit ondertussen al zijn achtste ultra van het jaar was. We zijn begin juni. Laat dat gerust even bezinken.
Van Oostenrijk tot Antwerpen
Het mooie aan zo'n maand is misschien net dat er geen rode draad lijkt te zijn.
- Een Oostenrijkse bergrace.
- Een self-supported avontuur van tweehonderd kilometer.
- Een social run met terrasstop.
- Een trail run in Bouillon.
- Een Strava-giraf.
- Een loopstreak van twee jaar.
En toch hebben al die verhalen iets gemeen.
Overal lopen Trail Buddies rond die nieuwsgierig genoeg zijn om nieuwe uitdagingen te zoeken, koppig genoeg zijn om ze af te werken en de tijd vinden om er achteraf samen om te lachen.
Of dat nu op een Oostenrijkse bergkam is, ergens tussen de terrils van Bergen of gewoon in de straten van Antwerpen. Dat maakt uiteindelijk weinig verschil.
De kilometers blijven binnenkomen. De verhalen ook. En gelukkig maar.
Reacties