Sommige weekends zijn rustig, met een paar loopjes hier en daar. Maar bij Trail Buddies Kempen is dat concept meestal even zeldzaam als een droge editie van de Dodentocht. Het voorbije weekend ging het weer alle kanten op: van de straten van Bornem tot de rotsen van de Ardennen, en van kneuzingen in Houffalize tot smeltende kuiten in de Zwitserse Alpen.
Dodentocht – Bornem in sneltreinvaart
Voor de meeste mensen is de Dodentocht een stevige uitdaging: Een klassieker in België, 100 km stappen of lopen door Bornem en omstreken, met als doel binnen 24 uur te finishen. Maar voor Bert en Wim mocht het wat rapper gaan. Bert – intussen al een ervaren Dodentocht-beest met zijn 4de deelname – gebruikte het evenement als stevige trainingsprikkel voor The Great Escape in september. Resultaat: 11u21. Wim liep ook stevig door en kwam na 12u51 binnen, goed voor een gemiddelde waar sommige volgers op hun fiets zelfs moeite mee hebben.
Trail des Fantômes – De Ardennen op zijn best (en hardst)
De Trail des Fantômes is een vaste waarde op de Belgische trailkalender en één van de oudste, bekendste en zwaarste trails van België, met afstanden voor elk type masochist: 75 km, 55 km of 35 km.
Op de 75 km kregen Andy, Robin, Griet, Sandy en Ronny een parcours voorgeschoteld met meer dan 3.000 hoogtemeters. Andy kreeg echter meer dan alleen hoogtemeters op zijn bord: na een zware val kneusde hij een rib en verloor hij even het bewustzijn. Toch beet hij door tot de finish, geholpen door de uitstekende zorg en support van zijn Trail Buddies. Geen klein bier.
Voor Sandy en Ronny werd het een revanche van formaat na “unfinished business” vorig jaar. Ze werkten de loodzware lus dit keer tot de laatste meter af. Kris koos voor de 55 km, wat in de Ardennen vaak voelt als 80 km op vlak terrein. En Maxime ging voor de 35 km, een afstand waar velen met knikkende knieën aan beginnen en ook hij liet Houffalize zien dat Kempenaars uit het juiste hout gesneden zijn.
Swiss Alps 100 – De Alpen op zijn meedogenloost
Het échte hoogtepunt van het weekend lag een pak hoger — letterlijk. In het Zwitserse kanton Wallis vond de Swiss Alps 100 plaats — een relatief jonge ultratrail, maar nu al berucht om zijn moordende hoogteprofiel. Er zijn meerdere afstanden, maar de 160 km is het vlaggenschip. Daar stonden Jurgen en Milan aan de start van de 160 km, terwijl Chris voor de 100 km ging. Het concept klinkt eenvoudig: start, klim, daal, herhaal. De realiteit: meer dan 10.000 hoogtemeters, temperaturen boven de 30 graden en technische bergpaden die genadeloos elke zwakke plek blootleggen.
Jurgen liep een sterke wedstrijd maar de hitte deed hem na 43 km de das om — In de bergen is de combinatie van hoogte, warmte en inspanning meedogenloos. Dat weerhield hem er echter niet van om nadien nog uitgebreid te crewen voor Milan en Chris waar mogelijk. Op zulke mensen kan je een huis bouwen. Ook Chris kreeg op de 100 km te maken met extreme weersomstandigheden die elke vallei omtoverden tot een bakoven en besloot halverwege verstandig uit te stappen. Maar Milan… die liep een wedstrijd uit het boekje. Koelbloedig, berekend, en met een tempo dat zelfs op de laatste klim overeind bleef. Hij bleef gefocussed en na 38 uur bereikte hij de finish waar velen onderweg de strijd opgaven — een prestatie die niet alleen fysiek indrukwekkend is, maar vooral getuigt van een ijzeren wil en hem zonder twijfel in het boekje van TBK-Alpenlegends zet.
Drie verhalen, één Trail Buddies-spirit
Van de vlakke velden in Bornem, over de steile rots hellingen van Houffalize tot de bloedhete "gaytsjers" van Zwitserland: het was een weekend waarin doorzetten de rode draad was en TBK bewees opnieuw dat het niet draait om waar je start, maar met welke instelling. Soms ging dat gepaard met knappe eindtijden, soms met verstandige keuzes om te stoppen, maar altijd met de kameraadschap en het karakter waar Trail Buddies Kempen voor staat. En zoals altijd was de onderlinge steun minstens zo indrukwekkend als de prestaties zelf.
Reacties